صهيونيسم و بهاييت

غزه معیار وجدان بشریت

آخرین تک چراغ روشن خانه های «غزه» چند شب پیش خاموش شد. نایاب بودن نان، آلوده بودن آب، کمبود دارو ، محروم بودن شیرخواران از شیر، ویران شدن سقفها و دیوارها و درخون غلتیدن انسانها تنها بخشی از مصیبت هایی است که رژیم سفاک و خونخوار صهیونیستی، مردم مظلوم و بی پناه «غزه» را به آن دچار کرده است.
در حرفه روزنامه نگاری توصیه اکید این است که سرمقاله باید مهم ترین مسئله روز باشد. نگارنده برای یافتن موضوع سرمقاله بسیار جست وجو کرد، موضوعات مهمی را در کنار هم قرار داد، اما هیچ موضوعی را مهمتر از قرارگرفتن 057 هزار نفر در معرض مرگ و نابودی ندید.
آژانس امداد و کاریابی آوارگان فلسطین «آنروا» ( وابسته به سازمان ملل متحد) اعلام کرد ممانعت رژیم صهیونیستی از واردات محموله های مواد غذایی به نوار غزه و تمام شدن ذخیره های غذایی این منطقه باعث شده است که 750 هزار شهروند فلسطینی ساکن این منطقه در معرض یک فاجعه انسانی قرار گیرند.
تمامی گذرگاه های منتهی به غزه از سمت سرزمین های اشغالی و خاک مصر مسدود شده به شکلی که هیچ نوع از اقلام مورد نیاز مردم غزه نمی تواند وارد این منطقه شود. جرم این ملت این است که در برابر جنایات رژیم صهیونیستی علیه خود به دفاع و مقابله برمی خیزند و حاضر نیستند با تسلیم در برابر خواسته های نامشروع آنها به تجاوز و جنایت و اشغال آنها مشروعیت ببخشند. مقابله آنها با رژیم صهیونیستی به معنای آن است که آنها به رای خود به «حماس» پای بند هستند و همچنان «حماس» که ایده آزادسازی قدس و بازگرداندن سرزمین های اشغالی به ملت فلسطین را دارد ، دولت مورد تائید خود می دانند.
«حماس» به همراه سایر گروه های مبارز فلسطین در نوار غزه و ساکنین مبارز و مقاوم این منطقه که ماه ها است هم فاقد امنیت هستند و هم محروم از ابتدایی ترین نیازهای روزمره برای یک زندگی حداقلی، جانانه و مردانه به وظیفه خطیر خود عمل کرده و در برابر بلندپروازی ها و جنایات رژیم صهیونیستی ایستاده اند و قد خم نکرده اند و بدینوسیله زیباترین تصویر از مقاومت و ایستادگی در برابر دژخیمان و جلادان را به نمایش گذاشته اند.

حال باید پرسید در برابر این سلحشوری و دلاوری ملت فلسطین جامعه جهانی و مهمتر از آن جامعه اسلامی و عربی چه کرده است. اگر تا چندی پیش سکوت رهبران کشورهای عربی چراغ سبزی برای رژیم صهیونیستی بود تا علیه مردم ستمدیده فلسطین دست به هر جنایت و کشتاری بزند، امروز مجالست آنها با سردمداران جلاد این رژیم رسوا و جعلی در نشست بی آبرویی با نام «گفت وگوی ادیان» در نیویورک به مثابه تشویق و ترغیب برای گسترده تر کردن این جنایات است. امروزه رفتار سران کشورهای عربی با جلادان رژیم صهیونیستی به گونه ای است که گویا تعهد کرده اند شکم «ضحاک صهیونیسم» را با فرزندان ملت فلسطین سیر کنند و در ردیف نوکران فرزندان سامری قرار گیرند.
در این میان روسیاهی غربیان که مزورانه شعار «حقوق بشر» سر می دهند اما کمترین اقدامی برای جلوگیری از کشتار فلسطینیان بی پناه در غزه توسط صهیونیست های خون آشام انجام نمی دهند، کمتر از سران کشورهای عربی که این روزها همدستی آنها با صهیونیست ها در فشار برساکنان غزه آشکار شده است، نمی باشد. شکی نیست که در میان کشورهای عربی جرم مصر بیش از دیگران است، زیرا این کشور می تواند با بازگشایی گذرگاه منتهی به غزه و فراهم آوردن امکان تأمین حداقلی از نیاز آنها اندکی از رنجها و آلام آنها بکاهد اما با جنایت به ملت فلسطین با رژیم سفاک صهیونیستی در جهت جنایت بیشتر علیه مردم مظلوم فلسطین همکاری می کند. وضعیت اسف بار فلسطینیان در غزه که محصول تبانی خباثت بار و جنایت بار صهیونیسم، غرب و کشورهای عربی است کار را به جایی کشانده که در حال حاضر «غزه» معیار وجدان بشریت شده است و سه ضلع یاد شده با مشارکت در این فاجعه دردناک ننگی پاک نشدنی را بر دامن بشریت نشانده اند، غافل از آنکه ساکنان «غزه» فرزندان اسلام هستند و اسلام هیچگاه فرزندان خود را تنها نمی گذارد، هر چند مدعیان مسلمانی و «حقوق بشر» به وظیفه خود عمل نکنند.

رضا گرمابدری